Το μήνυμα της τραπ

Το μήνυμα της τραπ

Όπως οι ταινίες και τα μυθιστορήματα, έτσι και τα τραγούδια περιγράφουν την ζωή, πολύ πιο σύντομα και περιληπτικά. Το μέσο τραγούδι έχει περίπου διακόσιες (200) λέξεις ενώ ένα μυθιστόρημα έχει συνήθως τουλάχιστον εβδομήντα χιλιάδες (70,000) λέξεις και ένα μέσο σενάριο δέκα με δεκαπέντε χιλιάδες (10,000 – 15,000) λέξεις.

Το μέσο τραγούδι ραπ έχει περισσότερες λέξεις από ότι σε άλλα είδη μουσικής, περίπου τις διπλάσιες δηλαδή τετρακόσιες με πεντακόσιες (400 - 500). Η ραπ ή τραπ είναι κυρίως ρυθμός με στίχους. Ίσως για αυτό έχει περισσότερες λέξεις από άλλα είδη. Στερείται την μελωδία που έχουν άλλα είδη μουσικής, αν και βάζουν κάποια μελωδία από το synthesizer να συνοδεύει τον ρυθμό.

Το πιο συνηθισμένο θέμα των τραγουδιών ραπ/τραπ είναι έγκλημα, ναρκωτικά, λεφτά, όπλα, γκόμενες. Είναι περίπου το ίδιο με την ταινία Scarface. Στην ταινία περιέγραψαν την ζωή ενός γκάγκστερ μέσα σε τρεις ώρες ενώ στα ραπ/τραπ τραγούδια σε λιγότερο από πέντε λεπτά. Βέβαια τα ραπ/τραπ τραγούδια μιλάνε και για άλλα θέματα αλλά το βασικό είναι οι γκάγκστερ.

Φαντάζομαι οι περισσότεροι αναγνώστες θα έχουν δει την ταινία «ο Σημαδεμένος» του 1983 με τον Αλ Πατσίνο, και σκηνοθεσία του Μπράιαν ντε Πάλμα. Είναι κατά την άποψη μου εκπληκτική ταινία. Έχει χαλαρά στηριχτεί σε μία παλαιότερη ομότιτλη ταινία του 1932, παραγωγή του Χάουρντ Χιουζ. Αυτή με την σειρά της στηρίχτηκε σε ένα βιβλίο του 1929 που επηρεάστηκε από την ζωή του Αλ Καπόνε.

Η ταινία του ’83 είχε προσαρμοστεί από το σενάριο του Όλιβερ Στόουν σε εκείνη την εποχή, αρχές δεκαετίας '80. Είχε κάνει μεγάλη αίσθηση στο κοινό. Δείχνει την ζωή του Τόνυ Μοντάνα, ενός Κουβανού μετανάστη στο Μαϊάμι και πως κατορθώνει να γίνει πλούσιος μεγαλέμπορος ναρκωτικών. Είχε επηρεάσει κάποιους ανθρώπους να στραφούν στο έγκλημα.

Γιατί μιλάνε τα τραγούδια ραπ/τραπ για γκάγκστερ; Γιατί εκεί που δημιουργήθηκε η ραπ μουσική υπήρχαν γκάγκστερ δηλαδή στα γκέτο Αφροαμερικανών (μαύρων) στις ΗΠΑ. Μερικοί ράπερ ήταν οι ίδιοι γκάγκστερ. Υπάρχουν περιπτώσεις που σκοτώθηκαν ή φυλακίστηκαν. Ακόμα και να μην ήταν οι ίδιοι οι original ράπερ γκάγκστερ, αυτό ήταν το περιβάλλον στο οποίο ζούσαν.

Η τέχνη μιμείται την ζωή και η ζωή την τέχνη. Οι πρώτοι ράπερ περιέγραφαν στα τραγούδια τους αυτό που πραγματικά ζούσαν, την ζωή των γκάγκστερ. Μετά βγήκαν τα κακέκτυπα ακόμη και λευκοί. Αν ήταν white trash (λευκά σκουπίδια) τότε ίσως και αυτοί να περιέγραφαν στα τραγούδια τους, αυτά που έβλεπαν στην ζωή τους.

Τα «λευκά σκουπίδια» είναι λευκοί χαμηλού μορφωτικού και οικονομικού επιπέδου που συνήθως έχουν πρόβλημα με αλκοόλ ή ναρκωτικά και εμπλέκονται σε παράνομες ενέργειες. Δεν υπάρχει σαφής ορισμός του τι είναι «white trash» αλλά σίγουρα οι εργατικοί λευκοί φτωχοί δεν είναι. Δηλαδή μόνο η φτώχεια δεν χαρακτηρίζει κάποιον λευκό white trash.  

Δεν ξέρω πόσοι λευκοί ράπερ ήταν white trash αλλά σίγουρα κάποιοι ήταν από οικογένειες μέσου επιπέδου που δεν ήταν το οργανωμένο έγκλημα και η ζωή των γκάγκστερ μέρος της ζωής τους. Βέβαια η ιστορία της μουσικής στηρίζεται στις επιρροές. Ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς και τραγουδιστές όλων των εποχών, ο Έλβις Πρίσλεϊ, επηρεάστηκε από την μουσική των Αφροαμερικανών. Όμως η επιρροή στον Έλβις έγινε στις εκκλησίες από την γκόσπελ μουσική που συνοδεύει τις λειτουργίες.

Είναι δύο χωριστά πράγματα, το μουσικό είδος και το μήνυμα που περνάει. Αυτά βέβαια, αρχικά δημιουργήθηκαν μαζί από τους πρώτους ράπερ. Δηλαδή αυτό το μουσικό είδος ξεκίνησε μιλώντας για την ζωή των γκάγκστερ στα γκέτο των Αφροαμερικανών. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πως διάφοροι Έλληνες φλώροι παριστάνουν τους γκάγκστερ. Αν τους αρέσει η ραπ ως μουσικό είδος, καλά κάνουν και ασχολούνται με την ραπ. Διαφωνώ με το μήνυμα που περνάνε.

Επανέρχομαι στην ταινία «ο Σημαδεμένος». Στο τέλος της ταινίας ο Τόνυ Μοντάνα, ο χαρακτήρας που παίζει ο Αλ Πατσίνο, σκοτώνεται από ένα μικρό στρατό άλλου μεγαλέμπορου κοκαΐνης με τον οποίο «τα έσπασαν». Η ταινία δείχνει την άνοδο του Τόνυ Μοντάνα από την φτώχεια στον πλούτο αλλά και το τέλος του. Αν κάποιοι από τους θεατές δεν έδωσαν σημασία στο τέλος και στράφηκαν στο έγκλημα, είναι πρόβλημα τους. Στους περισσότερους, η ταινία θα πρέπει να πέρασε το αντίθετο μήνυμα, αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Οι περισσότεροι γκάγκστερ, αργά ή γρήγορα, θα φυλακιστούν ή θα σκοτωθούν από την αστυνομία ή άλλους γκάγκστερ. Το τέλος των γκάγκστερ δεν περιγράφεται ή περιγράφεται ελάχιστα στην ραπ/τραπ μουσική. Μπορεί πολλά μικρά και νέα παιδιά να νομίζουν πως η ζωή των γκάγκστερ είναι λεφτά, ναρκωτικά, αυτοκίνητα, κότερα και ελικόπτερα. Και ο γκόμενες πάνε στα λεφτά και στα ναρκωτικά όπως η μύγα στο σκατό όπως λέει ένα άλλο τραγούδι, όχι ραπ.  

Για κάποιους γκάγκστερ είναι πράγματι η ζωή τους έτσι, λεφτά, ναρκωτικά, γκόμενες. Όμως δεν κρατάει πολύ και οι νέοι που είναι μεγάλοι fan (λάτρεις) της ραπ μουσικής πρέπει να συνειδητοποιήσουν ποια είναι η κατάληξη των γκάγκστερ, κάτι που δεν περιγράφεται στα τραγούδια τραπ/ραπ. Αλλιώς πολλοί από αυτούς που τους αρέσει η ραπ, είναι πιθανό να επηρεαστούν από το μήνυμα που περνάει και να στραφούν στο έγκλημα.

Σταύρος

Scroll to Top