Πρότυπα και συνταγή

Οι ευρωπαϊστές είναι όλοι Α-ΣΧΕ-ΤΟΙ και Α-ΝΙ-ΚΑ-ΝΟΙ. Δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Τα δικά τους πουλημένα ΜΜΕ τους παρουσιάζουν ως σπουδαίους πολιτικούς ενώ στην πραγματικότητα είναι ΚΟΛΑΝΤΖΕΣ. Το μόνο «προσόν» τους είναι πίστη και υποταγή στους Δυτικοευρωπαίους. Η μόνη δουλειά που μπορούν να κάνουν καλά είναι να παίρνουν διαταγές από αυτούς και να τις εκτελούν. Είναι ΟΛΟΙ ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΙ για ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.

Ένα από τα μεγαλύτερα παραμύθια των απατεώνων ευρωπαϊστών είναι «Να γίνουμε Ευρώπη». Υπονοούν τη Δυτική Ευρώπη αλλά αφήνουν ασαφές τη χώρα για να το φαντάζεται καθένας όπως το θέλει. Τι εννοούν οι προδότες ευρωπαϊστές; Ποια χώρα συγκεκριμένα έχει ο καθένας υπόψη του, όταν λέει «να γίνουμε Ευρώπη». Να δώσω λοιπόν την απάντηση που είναι πολύ απλή.

Όλοι οι ευρωπαϊστές είναι όργανα Δυτικοευρωπαϊκών χωρών, κυρίως των μεγαλύτερων Γερμανίας, Γαλλίας, Βρετανίας (ΗΒ), Ιταλίας. Η πλειοψηφία των ευρωπαϊστών είναι όργανα αυτών των τεσσάρων αλλά υπάρχουν όργανα και άλλων μικρότερων χωρών. Αυτή που είναι όργανο της Γερμανίας, εννοεί να γίνουμε Γερμανία. Αυτός που είναι όργανο της Γαλλίας, εννοεί να γίνουμε Γαλλία. Παρομοίως εννοούν Βρετανία και Ιταλία τα όργανα τους.

Όπως εξηγήθηκε, Ιταλία και Βρετανία βρίσκονται πλέον χαμηλότερα της Κύπρου, ως προς το κατά κεφαλή εισόδημα σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης. Η Γαλλία είναι ελάχιστα παραπάνω. Επομένως τα όργανα Ιταλίας, Βρετανίας και Γαλλίας θα έπρεπε να λένε «να γίνουμε Κύπρος» αντί «να γίνουμε Ευρώπη». Διότι στην Κύπρο είναι Έλληνες και έχουν καλύτερο βιοτικό επίπεδο από Ιταλία και Βρετανία και σχεδόν ίδιο με της Γαλλίας.

Η βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και των συστημάτων πρέπει αδιαμφισβήτητα να είναι πρωταρχικός στόχος. Όμως οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης δεν πρέπει να είναι πρότυπο, ούτε ως προς το βιοτικό επίπεδο ούτε ως προς τα συστήματα. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως όλες οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης έχουν μεγαλύτερο κατά κεφαλή εισόδημα σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης, ακόμη και η πιο φτωχή Πορτογαλία.

Όμως το καθοριστικό μέγεθος δεν είναι το κατά κεφαλή εισόδημα αλλά οι ΡΥΘΜΟΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ. Να ξεκινήσω με ένα παράδειγμα. Η απόσταση Αθήνα - Θεσσαλονίκη είναι περίπου πεντακόσια χιλιόμετρα (500 χλμ). Ένα αυτοκίνητο ξεκινάει από την Αθήνα και πηγαίνει με 125 χλμ/ω. Το άλλο βρίσκεται πιο μπροστά, στο 100ο χιλιόμετρο Αθηνών - Λαμίας (στον Κόμβο Στρατοπέδου/Θήβας) και πηγαίνει με 100 χλμ/ω.

Η αρχική απόσταση μεταξύ των δύο αυτοκινήτων είναι 100 χλμ. Μετά από μία ώρα, η απόσταση θα έχει μειωθεί σε 75 χλμ. Μετά από δύο ώρες, η απόσταση θα είναι το μισό της αρχικής, 50 χλμ. Μετά από τρεις ώρες, τα δύο αυτοκίνητα θα απέχουν μόλις 25 χλμ. Στις τέσσερις ώρες, η απόσταση θα μηδενιστεί και θα φθάσουν μαζί στη Θεσσαλονίκη.

Ενώ το πρώτο αυτοκίνητο ήταν αρχικά αρκετά πιο μπροστά, το δεύτερο διαρκώς το πλησίαζε και σε τέσσερις ώρες το έφθασε. Αυτό συνέβη επειδή η ταχύτητα του δεύτερου αυτοκινήτου ήταν μεγαλύτερη. Το κατά κεφαλή εισόδημα είναι όπως η απόσταση. Ο ρυθμός ανάπτυξης είναι όπως η ταχύτητα. Οι Δυτικοευρωπαϊκές χώρες είναι πιο μπροστά, άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο.

Χρειαζόμαστε μεγαλύτερη ταχύτητα ή ρυθμούς ανάπτυξης ώστε σιγά σιγά να τις πλησιάζουμε και να τις ξεπεράσουμε. Αυτό που έχει σημασία είναι ο ΡΥΘΜΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ διότι με ψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης θα πλησιάζουμε, θα φθάσουμε και θα ξεπεράσουμε τις Δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Η Δυτική Ευρώπη έχει τους χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης παγκοσμίως.

Η Ελλάδα έχει ακόμη χαμηλότερους, έναν από τους χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης σε όλη την Ευρώπη, διότι είναι οικονομικά κατεστραμμένη από τη συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μπορεί να υπάρχουν σημαντικές διαφορές στους ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης, από χρόνο σε χρόνο. Έτσι πρέπει να παίρνουμε το μέσο όρο τουλάχιστον πέντε χρόνων και ακόμη καλύτερα δέκα ή περισσότερων.

Τα ΠΡΟΤΥΠΑ μας θα πρέπει να είναι χώρες με ΨΗΛΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ, όχι με ψηλό κατά κεφαλή εισόδημα σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης. Εδώ όμως υπάρχει ένα σημείο που χρειάζεται προσοχή. Σε γενικές γραμμές, οι λιγότερο αναπτυγμένες χώρες μπορούν να έχουν ψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης διότι έχουν πολύ μεγαλύτερα περιθώρια ανάπτυξης.

Αν δούμε τη λίστα με τους ρυθμούς ανάπτυξης την τελευταία δεκαετία, στις ψηλότερες θέσεις είναι χώρες φτωχές. Καθώς οι οικονομίες τους βρίσκονται σε χαμηλότερα στάδια ανάπτυξης από την ελληνική, ενδεχομένως η δική τους συνταγή ανάπτυξης να μην είναι η αρμόζουσα. Επομένως τα ΠΡΟΤΥΠΑ μας θα πρέπει να είναι χώρες με ΨΗΛΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ που βρίσκονται περίπου στο ίδιο ΕΠΙΠΕΔΟ όσον αφορά το ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗ ΕΙΣΟΔΗΜΑ σε ισοτιμία αγοραστικής δύναμης.

Τέτοιες χώρες είναι ΤΟΥΡΚΙΑ, ΠΑΝΑΜΑΣ, ΜΑΛΑΙΣΙΑ, ΙΣΡΑΗΛ, ΚΑΖΑΚΣΤΑΝ, ΚΥΠΡΟΣ. Η σειρά είναι σύμφωνα με τους ρυθμούς ανάπτυξης, από τον ψηλότερο στον χαμηλότερο. Από αυτές, η Κύπρος έχει το μεγαλύτερο κατά κεφαλή εισόδημα και μετά είναι το Ισραήλ. Ακολουθούν Καζακστάν, Ελλάδα, Τουρκία, Μαλαισία, Παναμάς που όλες βρίσκονται κοντά. Πρέπει να ξεκινήσουμε από την Κύπρο, με την οποία έχουμε πολύ στενές σχέσεις διότι είναι Έλληνες.

Ναι μεν η Κύπρος έχει το ψηλότερο κατά κεφαλή εισόδημα από τις έξι χώρες αλλά τους χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης. Επομένως πρέπει να εξετάσουμε τι κάνουν οι άλλες πέντε χώρες που έχουν ψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης από την Κύπρο. Βέβαια δεν σημαίνει πως μπορούμε να πάρουμε τις οικονομικές πολιτικές τους και να τις κοπιάρουμε (αντιγράψουμε ακριβώς).

Μπορεί να μην μπορούμε να τις κοπιάρουμε διότι πχ δεν έχουμε τους φυσικούς πόρους του Καζακστάν. Η κάθε χώρα είναι διαφορετική και χρειάζεται διαφορετικές πολιτικές. ΙΔΕΕΣ θα πάρουμε για να τις ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΟΥΜΕ στις ελληνικές συνθήκες. Χωρίς καν να εξετάσουμε αυτές τις χώρες μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως χρειάζεται ένα ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΣΟΣΤΟ της ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ να είναι σε ΚΛΑΔΟΥΣ ΥΨΗΛΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑΣ.

Οι ψευτο-εταίροι εχθροί μας ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΑΝ σε ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ ΦΤΩΧΕΙΑ όταν μας εξανάγκασαν να ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΘΟΥΜΕ σε ΚΛΑΔΟΥΣ ΧΑΜΗΛΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑΣ όπως ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ και ΓΕΩΡΓΙΑ. Χρειάζεται ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ. Με την καταραμένη ευρωπαϊκή πορεία έγινε αποβιομηχανοποίηση της χώρας καθώς η ελληνική βιομηχανία δεν ήταν σε θέση να ανταγωνιστεί αυτές των Δυτικοευρωπαϊκών χωρών.

Επομένως εδώ υπάρχει ένα πολύ σοβαρό θέμα. Ας υποθέσουμε πως βρίσκουμε τη ΣΥΝΤΑΓΗ, τις οικονομικές πολιτικές που χρειάζεται η Ελλάδα για να έχει ΨΗΛΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ. Αυτή τη ΣΥΝΤΑΓΗ που θα ΑΠΟΓΕΙΩΣΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ τη χώρα, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ να την ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΜΕ, όσο ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ στην ΕΕ. Από τις έξι χώρες που θα πρέπει να είναι τα πρότυπα μας, μόνο η Κύπρος είναι στην ΕΕ και έχει τους χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης.

Η Κύπρος είναι μια ειδική περίπτωση. Επειδή είναι μικρή χώρα, δεν χρειάζονται τόσο μεγάλα ξένα επενδυτικά κεφάλαια για να έχουν μεγάλο οικονομικό αποτέλεσμα. Πιθανώς η συνταγή της Κύπρου να μην είναι η αρμόζουσα για την Ελλάδα, αν και δεν την έχουμε εξετάσει. Η συνταγή για την Ελλάδα είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ και ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΜΟΝΟ για τις ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ.

Να διευκρινίσουμε πως οι έξι προαναφερθείσες χώρες και άλλες σαν αυτές θα πρέπει να αποτελούν πρότυπο ως προς τους ρυθμούς ανάπτυξης. Πρότυπα για τα συστήματα θα πρέπει να είναι οι χώρες που έχουν τα καλύτερα συστήματα διεθνώς. Στους σιδηρόδρομους, πρότυπο θα πρέπει να είναι η Ιαπωνία. Σε άλλα συστήματα, θα πρέπει να είναι χώρες που βρίσκονται στην πρώτη θέση (ή έστω στη πρώτη τριάδα-πεντάδα).

Ανδρέας

Το έγκλημα της παραγωγικότητας   Επίπεδο τιμών και ανταγωνιστικότητα   Αύξηση παραγωγικότητας   Παραγωγικότητα ΚΑΕ